'Σπίτι μου είναι το Νηπιαγωγείο'
ΣΚΥΛΟΣ Απ’ όλα τα σχολεία,
Χωρίς υπερβολή
Το νηπιαγωγείο
Μ.’αρέσει πιο πολύ
Ααα! Μια γατούλα! Ας παίξουμε λιγάκι. Γαβ, γαβ, γαβ………
ΓΑΤΑ: Πχχχ…..(ανεβαίνει στο δέντρο)
Σ: ¨Ελα γατούλα μου κάτω να παίξουμε.
Γ: Τι λες καλέ. Από πότε άρχισαν οι σκύλοι να παίζουν με τις γάτες;
Σ: Δε ξέρω για τους άλλους σκύλους, εγώ πάντως αγαπώ τις γατούλες.
Έχω καλούς τρόπους εγώ.
Γ: Και πού τους έμαθες τους καλούς τρόπους εσύ;
Σ; Τους έμαθα, στο σχολείο.
Γ: Νιαρ, νιαρ, νιαρ, ας γελάσω. Πας σχολείο;
Σ::Ναι. Πάω σχολείο κάθε μέρα.
Γ: Νιαρ, νιαρ, νιαρ. Και τι τάξη πας:
Σ: Πάω στο νηπιαγωγείο.
Γ: Και πού είναι το νηπιαγωγείο που πας;
Σ: Εκεί. Άμα σκύψεις λίγο θα το δεις. Ένα ωραίο κτίριο με ζωγραφιές στα παράθυρα.
Γ: Και τη δασκάλα σου πώς τη λένε;
Σ: Κυρία Ελένη.
Γ: Δεν τα πιστεύω αυτά που ακούω. Μήπως ονειρεύομαι;
Ας τραβήξω τα μουστάκια μου. Ουχ. Μα τα μουστάκια μου, δεν ονειρεύομαι.
Σ: Με συγχωρείς. Βγαίνουν διάλειμμα τώρα. Φεύγω.
Γ: Μα πού πάει; Για να δω… Μπα, δεν πιστεύω στα μάτια μου. Τα παιδάκια είναι στην αυλή. Η δασκάλα τον χαϊδεύει. Τον χαϊδεύουν και τα παιδάκια. Και τώρα τον ταΐζουν. Νιαρ, κι έχω μια πείνα! Τρέχουν τα σάλια μου.
Σ: Δεν άργησα;
Γ: Μα δε μου λες.; Σε ταΐζει η Δασκάλα;
Σ: Όχι μόνο η Δασκάλα. Και τα παιδάκια.
Γ: Και γιατί παρακαλώ σε ταΐζουν;
Σ: Γιατί μ’ αγαπούν;
Γ: Και πού το ξέρεις ότι σ’ αγαπούν:;
Σ: Ξέρω ότι μ’ αγαπούν επειδή με ταΐζουν.
Γ: Ωχ, δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί σου.
Λοιπόν, άκου με προσεκτικά. Εγώ ξέρω ότι οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Οι άνθρωποι είναι κακοί.
Σ: Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί.
Γ: Μπα;
Σ: Μερικοί άνθρωποι είναι καλοί και αγαπούν τα αδέσποτα ζώα. Αυτοί λέγονται ζωόφιλοι.
Γ: Τι μου λες;
Σ: Μάλιστα..
Γ: Και πώς τους καταλαβαίνεις αυτούς τους καλούς ανθρώπους;
Σ: Από τη μυρωδιά. Κι από τα μάτια. Τα μάτια τους είναι γεμάτα αγάπη.
Γ: Κι εγώ πού θα βρω τέτοιους ανθρώπους-ζωόφιλους;
Σ: Χμμ…Για να σκεφτώ…Στο καταφύγιο που ήμουν ήταν όλοι ζωόφιλοι.
Γ: Στο ποιο;
Σ: Στο καταφύγιο.
Γ: Τι είναι πάλι αυτό;
Σ: Είναι ένα μέρος… (ακούγεται ένα σφύριγμα) Με συγχωρείς, δε θ’αργήσω.
Γ: Μα πού πήγε πάλι. Μπα, ένας άνδρας τον χαϊδεύει. Κι αυτός κυλιέται. Πω, πω, πω δεν τα πιστεύω αυτά που βλέπω.
Σ: Δεν άργησα;
Γ:Μα τέλος πάντων μια κουβέντα δεν μπορεί κανείς να κάνει μαζί σου! Τη μια τρέχεις στη δασκάλα και στα παιδιά να σε ταΐσουν, την άλλη στους περαστικούς να σε χαϊδέψουν…
Σ: Μπα, μήπως ζηλεύεις;
Γ: Εγώ! Τι να ζηλέψω από σένα. .. Λοιπόν, συγκεντρώσου τώρα.
Σ: Συγκεντρώνομαι. Τι έλεγα;
Γ: Έλεγες για ένα κατα…. Κατα….
Σ: Καταφύγιο. Εκεί όλοι οι άνθρωποι αγαπούν τα ζώα.
Γ: Και τις γάτες; Ή μόνο τους σκύλους.
Σ: Και τις γάτες βέβαια. Είχε και γάτες εκεί, στο καταφύγιο.
Γ: Και τι κάνατε εκεί στο καταφύγιο;
Σ: Εκεί γινόμασταν καλά.
Γ: Τι θα πει αυτό πάλι;
Σ: Να, εμένα με πήγε εκεί, η Δασκάλα, η κυρία Ελένη, γιατί με βρήκε στο δρόμο τραυματισμένο- με είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο. Με πήγε εκεί και με κάνανε καλά. Και μετά μ’ έφερε εδώ, στο νηπιαγωγείο απ’ έξω, κι από τότε μένω εδώ και είναι σα σπίτι μου.
Γ: Κι εγώ πώς μπορώ να πάω στο καταφύγιο;
Σ: Γιατί να πας στο καταφύγιο.
Γ: Για να βρω αυτούς τους ανθρώπους που αγαπούν τις αδέσποτες γάτες.
Σ: Δεν είναι ανάγκη να πας στο καταφύγιο. Εκεί σε πηγαίνουν μόνο αν είσαι άρρωστος ή τραυματισμένος για να γίνεις καλά.
Γ: Κι εγώ πού θα βρω ανθρώπους να μ’ αγαπούν;
Σ: Έλα μαζί μου στο νηπιαγωγείο. Σίγουρα η κυρία Ελένη και τα παιδάκια θα σ’ αγαπήσουν.
Γ: Αλήθεια μου λες;;
Σ: Αλήθεια.
Γ: Μήπως αγαπούν μόνο τους σκύλους;
Σ: Μα αφού σου λέω, αγαπούν όλα τα ζώα. Όποιος αγαπάει τα ζώα, αγαπάει και τους σκύλους και τις γάτες.
Γ: Αχ, δεν μπορώ να το πιστέψω. (Ακούγεται το τραγουδάκι: Ποτέ δε θα πειράξω τα ζώα τα καημένα….)
Τι είναι αυτό που ακούγεται;
Σ: Είναι η Δασκάλα που μαθαίνει στα παιδιά ένα τραγουδάκι. Ακούς τι λέει; ‘Ποτέ δε θα πειράξω τα ζώα τα καημένα…’ Δε λέει ‘τους σκύλους’, λέει ‘τα ζώα’, και τους σκύλους και τις γάτες.
Γ: Αχ, τώρα το πιστεύω. (κατεβαίνει και τραγουδούν όλοι μαζί)
Ομιλίες, διάλογοι,παραμύθια,θεατρικά παιχνίδια, παραστάσεις κουκλοθέατρου, λογοτεχνικά κείμενα, δοκίμια και άλλα πολλά.
Πέμπτη 9 Σεπτεμβρίου 2010
ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΡΟΝΗΠΙΑ
‘Πώς βρήκε σπίτι η γατούλα’
ΓΑΤΑ: Πχχχ…..Πχχχ…..
ΣΚΥΛΟΣ: Γαβ…γαβ…Έλα γατούλα να παίξουμε!
Γ: Δεν παίζω μαζί σου.
Σ: Γιατί;
Γ: Γιατί είσαι σκύλος.
Σ: Εγώ είμαι καλός σκύλος. Έλα, κατέβα απ’ το δέντρο.
Γ: Θα κατέβω. Αλλά θα στέκεσαι μακριά μου.
Σ: Καλά.
Γ: Το υπόσχεσαι;
Σ: Ναι, το υπόσχομαι.
Γ: Πες το δυνατά, να σ’ ακούσουν όλοι.
Σ: Υπόσχομαι να στέκομαι μακριά σου. Άντε κατέβα!
Γ: (κατεβαίνει-ο σκύλος αναπηδά απ’ τη χαρά του) Μη, μη με πλησιάζεις.
Σ: Καλά καλέ, πώς κάνεις έτσι; Μπα…(κοιτάζονται)
Και τι θα παίξουμε έτσι, από μακριά;
Γ: Θα παίξουμε, θα παίξουμε … ‘Βρες τι κάνω’!
Σ: Πώς παίζεται αυτό;
Γ: Να, εγώ θα κάνω στα ψέματα κάτι και συ θα προσπαθείς να βρεις τι κάνω. Άμα το βρεις, κερδίζεις και αλλάζουμε, κατάλαβες.
Σ: Νννναι….
Γ: Λοιπόν, κοίτα με προσεχτικά.
Σ: Τρως. Ε, παιδιά, τρώει;
Γ: Το βρήκες. Σειρά σου τώρα.
Σ: Χμμμ… Α! (κουνάει το κεφάλι του αριστερά-δεξιά)
Γ: Τινάζεσαι!
Σ: Όχι!
Γ: Παιδιά. Τι κάνει;
Σ: Τι κάνω, τι κάνω;
Γ: Διώχνεις τις μύγες;
Σ: Όχι!
Γ: Ε, τι κάνεις επιτέλους;
Σ Στεγνώνω τα αυτιά μου!
Γ: Τι σαχλαμάρες!
Σ: Μάλιστα. Όταν με κάνουν μπάνιο, κουνάω το κεφάλι μου για να στεγνώσω τα αυτιά μου.
Γ: Μπάνιο; Παιδιά, τι λέει αυτός; Κάνουν οι σκύλοι μπάνιο;
Σ: Βεβαίως. Εγώ είμαι σκύλος από σπίτι.
Γ: Καυχησιάρη!
Σ: Λοιπόν, συνεχίζουμε;
Γ: Νιαρ…συνεχίζουμε.
Σ: (χοροπηδάεει) Τι κάνω τώρα;
Γ: Μη, μη πλησιάζεις. Μακριά σου είπα.
Σ: Καλά, ντε. Τι κάνω; Τι κάνω;
Γ: Κυνηγάς πεταλούδες!
Σ: Όχι! Καλωσορίζω τα αφεντικά μου!
Γ: Α, μάλιστα. Είπαμε, εσύ είσαι σκύλος από σπίτι.
Σ: Βεβαίως!
Γ: Αχ, να είχα κι εγώ ένα σπίτι…
Σ: Θέλεις να ρθεις στο δικό μου;
Γ: Και δε θα με κυνηγάς;
Σ: Ποτέ. Θα παίζουμε μόνο.
Γ: Τ’ αφεντικά σου όμως θα με θέλουν;
Σ: Πάρα πολύ.
Γ: Είσαι σίγουρος;
Σ: Σίγουρος. Αγαπούν όλα τα ζώα. Όλα τα ζώα.
Γ: Αχ, τι καλά!
Σ; Έλα, πάμε μέσα ν’ ακούσεις την κυρία μου. Μαθαίνει στα παιδάκια της ένα τραγουδάκι. Έλα να τραγουδήσουμε κι εμείς.
Γ: Πάμε, πάμε.
ΓΑΤΑ: Πχχχ…..Πχχχ…..
ΣΚΥΛΟΣ: Γαβ…γαβ…Έλα γατούλα να παίξουμε!
Γ: Δεν παίζω μαζί σου.
Σ: Γιατί;
Γ: Γιατί είσαι σκύλος.
Σ: Εγώ είμαι καλός σκύλος. Έλα, κατέβα απ’ το δέντρο.
Γ: Θα κατέβω. Αλλά θα στέκεσαι μακριά μου.
Σ: Καλά.
Γ: Το υπόσχεσαι;
Σ: Ναι, το υπόσχομαι.
Γ: Πες το δυνατά, να σ’ ακούσουν όλοι.
Σ: Υπόσχομαι να στέκομαι μακριά σου. Άντε κατέβα!
Γ: (κατεβαίνει-ο σκύλος αναπηδά απ’ τη χαρά του) Μη, μη με πλησιάζεις.
Σ: Καλά καλέ, πώς κάνεις έτσι; Μπα…(κοιτάζονται)
Και τι θα παίξουμε έτσι, από μακριά;
Γ: Θα παίξουμε, θα παίξουμε … ‘Βρες τι κάνω’!
Σ: Πώς παίζεται αυτό;
Γ: Να, εγώ θα κάνω στα ψέματα κάτι και συ θα προσπαθείς να βρεις τι κάνω. Άμα το βρεις, κερδίζεις και αλλάζουμε, κατάλαβες.
Σ: Νννναι….
Γ: Λοιπόν, κοίτα με προσεχτικά.
Σ: Τρως. Ε, παιδιά, τρώει;
Γ: Το βρήκες. Σειρά σου τώρα.
Σ: Χμμμ… Α! (κουνάει το κεφάλι του αριστερά-δεξιά)
Γ: Τινάζεσαι!
Σ: Όχι!
Γ: Παιδιά. Τι κάνει;
Σ: Τι κάνω, τι κάνω;
Γ: Διώχνεις τις μύγες;
Σ: Όχι!
Γ: Ε, τι κάνεις επιτέλους;
Σ Στεγνώνω τα αυτιά μου!
Γ: Τι σαχλαμάρες!
Σ: Μάλιστα. Όταν με κάνουν μπάνιο, κουνάω το κεφάλι μου για να στεγνώσω τα αυτιά μου.
Γ: Μπάνιο; Παιδιά, τι λέει αυτός; Κάνουν οι σκύλοι μπάνιο;
Σ: Βεβαίως. Εγώ είμαι σκύλος από σπίτι.
Γ: Καυχησιάρη!
Σ: Λοιπόν, συνεχίζουμε;
Γ: Νιαρ…συνεχίζουμε.
Σ: (χοροπηδάεει) Τι κάνω τώρα;
Γ: Μη, μη πλησιάζεις. Μακριά σου είπα.
Σ: Καλά, ντε. Τι κάνω; Τι κάνω;
Γ: Κυνηγάς πεταλούδες!
Σ: Όχι! Καλωσορίζω τα αφεντικά μου!
Γ: Α, μάλιστα. Είπαμε, εσύ είσαι σκύλος από σπίτι.
Σ: Βεβαίως!
Γ: Αχ, να είχα κι εγώ ένα σπίτι…
Σ: Θέλεις να ρθεις στο δικό μου;
Γ: Και δε θα με κυνηγάς;
Σ: Ποτέ. Θα παίζουμε μόνο.
Γ: Τ’ αφεντικά σου όμως θα με θέλουν;
Σ: Πάρα πολύ.
Γ: Είσαι σίγουρος;
Σ: Σίγουρος. Αγαπούν όλα τα ζώα. Όλα τα ζώα.
Γ: Αχ, τι καλά!
Σ; Έλα, πάμε μέσα ν’ ακούσεις την κυρία μου. Μαθαίνει στα παιδάκια της ένα τραγουδάκι. Έλα να τραγουδήσουμε κι εμείς.
Γ: Πάμε, πάμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)